
De eerste hoofdstukken waren moeilijk te begrijpen. Je wist niet goed waar de schrijver naar toe wou, het was wat langdradig. Maar naarmate het verhaal verder ging, las het boek vlotter en begreep ik het beter. Sommige gebeurtenissen uit het boek kunnen zich ook afspelen in het dagelijks leven. Dit was voor mij positief want zoals je weet, lees ik graag waargebeurde verhalen. De gebeurtenissen in het leven van Watanabe volgen zich zo snel na elkaar op dat het toch heel onwaarschijnlijk lijkt. De jongeman krijgt te maken met zelfdoding, ziektes en overlijdens, schizofrenie,... Moest ik dit in mijn jonge leven meemaken, ik zou er heel depressief van worden net zoals hij na een nieuw drama. Ik hoop dat ik dit nooit moet meemaken. In sommige andere boeken die ik tot nu toe gelezen heb, komen deze problemen ook naar boven. Maar meestal blijft het beperkt tot één aspect. Goede voorbeelden zijn de boeken van Dirk Bracke en Helen Vreeswijk. Daarom vind ik de boeken van deze schrijvers leuker om te lezen. Deze verhalen komen minder hectisch over.
De personages in het boek zijn levensecht. Ze nemen, zoals andere mensen in het dagelijkse leven, soms ondoordachte beslissingen. Een goed voorbeeld, vind ik: Naoko gaat naar een open instelling in plaats van een gesloten instelling, daar had men haar misschien beter kunnen begeleiden en helpen. Het hele verhaal is een flashback. Het boek leest vlot maar is langdradig. De schrijver besteedt veel aandacht aan het beschrijven van de landschappen en de erotische/romantische scènes. Ik vind de hoofdstukken ook te lang. Na het boek heb ik de film bekeken. Ik vind het boek veel aangenamer om te lezen dan de film te bekijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten